Zondag 27 april 2003

Kenners van dit oude Duitse lied begrijpen meteen dat deze tekst inhoudt nogmaals terug te gaan naar de Duitse hoofdstad om die koffer op te halen om de "Berliner Luft" weer op te snuiven.
En zo verging het ook acht leden van Entre-Nous , die van 27 april tot en met 30 april 2003 Berlijn tot hun jaarlijkse uitstapje verkozen. Voor sommigen een eerste bezoek, voor anderen een hernieuwde kennismaking, maar voor ons allen, naar achteraf bleek, een ervaring die we niet hadden willen missen. Zondagochtend vertrokken we om 07.15 uur en na een tot tweemaal toe, afgekeurde parkeerplaats maakten we pauze op een aantrekkelijker "Frühstückstelle", om te genieten van een door Mark bedacht champagne ontbijt, onder andere aangevuld met door Louis meegebrachte specialiteiten. Via Hannover bereikten we om 12.30 uur ons Hotel Dittberner, Wielandstrasse, een zijstraat van de Kurfürstendamm. Een gastvrije, nostagisch aandoende plek, waar het goed toeven is. Na ons opgefrist te hebben liepen we, uitziend naar een terras, richting Gedächtniskirche. Bij Cafe Knese namen we de eerste Pilsner tot ons, in de wetenschap dat er nog velen zouden volgen. We bewonderden vervolgens de oude kerk van buiten (hij was reeds gesloten)en brachten een bezoek aan de er naast gelegen nieuwe kerk. Met de U-bahn ging het vervolgens naar het Nicolaienviertel, het oudste gedeelte van Berlin-Mitte in het voormalige Oost-Berlijn. We lieten ons door Martin en Hennie vereeuwigen voor het standbeeld van Marx en Engels, en zochten vervolgens de Marienkirche, de Nikolaikirche, het rode Rathaus en de Neptunesfontein op. Aan de voet van de gezichtsbepalende Fernsehturm koesterden we ons in een voorjaarszonnetje, om vervolgens een kort bezoek te brengen aan de nog steeds mistroostige Alexanderplatz. Teruglopend langs de Spree naar het reeds genoemde "viertel" begonnen de magen te knorren en besloten we bij "Mutter Hoppe" ons eerste Weissbier te nemen. En bij die ene bleef het uiteraard niet. In het restaurant was het gezellig druk en we lieten ons de regionale gerechten goed smaken. Een "Deutsche Kegelclub" naast onze tafel bleek een prettige gesprekspartner en we begonnen ons al echt thuis te voelen. Op de terugweg besloten we een stop te maken op de Potsdammerplatz. Voor diegenen die vroeger Berlijn al eens bezocht hadden , en er een kale vlakte aantroffen, was de metamorfose een aangename en staarden we ons blind op de oogstrelende moderne architectuur, met name het futuristische dak van het "Sony-Center". Uiteraard moest een en ander vergezeld gaan van diverse consumpties, onderwijl bewonderend de omgeving gadeslaand. We besloten bij daglicht nog eens terug te gaan. Om 23.30 uur namen we de U-bahn terug naar ons hotel, waar we besloten in een nabijgelegen Kneipe nog een afzakkertje te nemen om vervolgens rond 24.30 uur tussen de dekens te rollen.

Maandag 28 april

Genietend van een prima ontbijt doneerden we onze dagelijkse bijdrage aan Daan, onze onovertroffen schatmeester gedurende deze dagen en besloten die morgen de Reichstag te bezoeken. Hoe anders zou alles gaan verlopen als Leonard en Christ geprogrammeerd hadden. Bij het informeren naar de juiste bus aan iemand ter plekke, bleek Ralf Rengert, voormalig Oost-Duitser, 55 jaar en gepensioneerd, aan te bieden ons grote delen van Berlijn te laten zien.Een aanbod wat we gretig aannamen, wat de programmering zou veranderen, maar waar we geen spijt van kregen. Hoe kom je aan zo'n mazzel? Gezeten in het bovenste gedeelte van de lijnbus vertelde hij over allerlei wetenswaardigheden met betrekking tot de gebouwen en monumenten die op onze route lagen. We zagen o.a. de CDU gebouwen, Schloss Bellevue: het dienstoptrekje van der Bundeskanzler, de regeringsgebouwen, die Siegessäule, om tenslotte uit te stappen op de Bebelplatz, bekend om zijn boekverbranding in opdracht van de nazi's in 1933. We bezochten een tentoonstelling over deze tijd in het nabijgelegen Berliner Schloss en zetten koers naar het, volgens onze gids, mooiste plein van Berlijn: der Gendarmenplatz. Een chocoladewinkel (Fassbender & Rausch) werd bezocht met wel een meterhoge kopie van o.a. de Reichstag en de Gedächtniskirche uitgevoerd in chocola. Galerie Lafayette met zijn duizelingwekkende diepe trechter (moeilijk uit te leggen) en er werd tenslotte neergestreken in een Galerie waar we intussen toewaren aan een consumptie. Louis trakteerde bij deze gelegenheid op Deutsche Kuchen. Onder leiding van onze (Reise)fuhrer kochten we in de zgn. "Komische Oper" onze kaarten voor de opera "Fidelio"" van Beethoven, die we dinsdagavond zouden gaan bezoeken. In snel tempo ging het vervolgings richting Hackesche Hoffe, en passant nog even in het Opelhaus de door 24 raketten aangedreven raceauto uit 1922 bewonderend. De Hackesche Hoffe bleek een door steegjes verbonden oud joods complex te zijn met elk een eigen bestemming. Het werd tijd weer te denken aan de inwendige mens en we namen plaats op het terras van Cafe Dante in het Scheunen(schuren)viertel voor een Italiaans intermezzo. Herr Rengert deed ons inmiddels het voorstel de volgende morgen iets te bezoeken waar in geen enkele reisgids melding van wordt gemaakt nl. het Kapitulationsmuseum in Berlin-Karlshorst. Een dergelijke uitnodiging kun je niet afslaan en onze interesse was gewekt. We namen voorlopig afscheid van onze gids en richten onze blikken op das Brandenburger Tor. De herinnering aan de Duitse muur werd in stand gehouden door een in het asfalt opgenomen stenenrij, die de plaats markeert waar de Muur gebouwd was. Eenzelfde markering is te zien achter de Reichstag en diegenen, waaronder ik, die die plek voor "die Wende" gezien hebben, zijn verbaasd te moeten constateren dat de dreiging van de destijds daar opgestelde wachttorens geheel verdwenen is. Na een halfuurtje in de rij gestaan te hebben en tot op het bot toe gescreend te zijn kregen we toegang tot de koepel van het Duitse regeringscentrum. Via een vernuftig uitgedacht systeem wandelden we, respect tonend voor dit staaltje architectuur, door het symbool van "die Deutsche Einheit". Een korte wandeling over "Unter den Linden" was het vervolg , uitmondend in een bezoek aan de Potsdammerplatz overdag. Voor de zoveelste keer werd er geappelleerd aan onze dorstige kelen en lieten we ons, gezeten op een hoog terras,genaamd Lindenbrau, in het Sony Center,de Berliner Weisse goed smaken. Een kort bezoek aan de aanpalende Arkaden ( groot winkelcentrum) en het eerste stoplicht ter wereld, (replica) gefotografeerd te hebben en nogmaals de voormalige betonnen grens tussen Oost en West getraceerd te hebben, werd middels de S-Bahn besloten naar een vermaard Italiaans restaurant tegaan , genaamd Piazza Italiana. Na een reis van 45 min. en 3 kwartier lopen( het deed mij herinneren aan de TV serie "Soweit die Füsse tragen") bereikten we uitgehongerd deze Italiaanse uitspanning, waar we ons te goed deden aan italiaanse inheemse produkten, met in ons achterhoofd de gedachte dezelfde gang naar Canossa terug te moeten maken. Maar dat viel gelukkig mee. De bus deed er tien minuten over, de S-bahn 3 kwartier en rond 00.30 uur ploften we neer op een terras schuin tegenover ons hotel alwaar we getuige waren van een damesvrijgezellenparty die ook onze medewerking verlangde waar gedeeltelijk gehoor aangegeven werd. Rond 01.30 u was het "Schluss der Vorstelling" en begaven de meesten van ons zich tussen de lakens.

Dinsdag 29 april

Omdat we afgesproken hadden Herr Rengelt om 9.30 uur te ontmoeten op de Hauptbahnhof Alexanderplatz waren we genoodzaakt reeds om 08.00 uur aan het ontbijt te zitten. "Punktlich" vertrokken we richting Hauptbahnhof Ost-Berlin (waren we daar ook geweest) om aldaar over te stappen naar U-bahn station Karlshorst. Na een half uurtje lopen door typisch voormalig uitziend Oostduits gebied bereikten we ons doel: volgens onze reisleider in geen enkel reisboek voorkomende bezienswaardigheid, het Kapitulationsmuseum. Omgeven door voormalige Russische kazernegebouwen en wachttorens, geflankeerd door Russische tanks en stalinorgels bezochten we in dit gebouw de zaal waarin de onvoorwaardelijke overgave door nazi-Duitsland aan de geallieerden op 8 mei 1945 had plaats gevonden. De inrichting was nog precies zo als toen en middels een in de zaal vertoonde film kon men zien hoe het er op die bewuste datum aan toe gegaan is. Zeer interessant ! Ralf hatte nicht zuviel versprochen ! Na een uurtje namen we de bus en de S-bahn terug naar de Alexanderplatz, onderwijl nog opmerkzaam te zijn gemaakt op de voormalige Stasi-gebouwen, waar de toenmalige Stasi-chef Mielke regelmatig gebruik maakte van de rode telefoon voor contact met het Kremlin. "Jetz meldet sich dort keiner mehr", sprak de gids enigszins triomfantelijk. Rond het middaguur was het tijd voor een kleine lunch in "Zum Leopold", (je moet toch een keer Weisswurst gegeten hebben) en onder dankzegging voor zijn spontaan aangeboden diensten boden we een inderhaast gekocht reisboek over "Holland" aan, aan Herr Rengelt, voorzien van onze namen , tevens een aardigheidje voor zijn vrouw. Mark, Leonard, Hennie, Martin en Daan besloten aldaar nog wat inkopen te doen om zich later naar het Pergamonmuseum te begeven terwijl Herr Rengelt er op stond Louis, Christ en mij per bus af te zetten voor de Berliner Dom. Zo gezegd, zo gedaan. We namen afscheid van onze Reiseführer en Christ en Louis bezochten de Dom en vervolgens het genoemde museum. Ik vervolgde te voet mijn weg voor een bezoek aan de enige niet verwoeste Synagoge tijdens de Kristallnacht in 1938, de Hochbunker (de laatste kolossale bunker uit WO II) en het werk-en woonhuis van Berthold Brecht, mede zijn graf op het aangrenzende Dorotheenfriedhof, waar ook die andere schrijver Thomas Mann en de filosoof Hegel hun laatste rustplaats gevonden hebben. Om 16.30 uur verzamelden we ons allemaal weer op het terras voor het Pergamonmuseum en werden de wederzijdse ervaringen over de afgelopen uren uitgewisseld. Martin bleek bij een stalletje voor € 20 een toneelkijker gekocht te hebben. Een koopje, volgens hem, totdat Christ eenzelfde attribuut voor 12 Euro op de kop wist te tikken. Meesterafdinger Louis tenslotte, kocht er 6(!!!!!!), voor € 10 per stuk, zodat we ' s avonds in de Opera allemaal over een kijker beschikten. Om 17.30u. waren we terug in ons hotel om ons op te frissen en ons in onze 3-delige kostuums te hijsen voor een bezoek aan één van de Operahuizen van Berlijn: de zgn. Komische Oper, een van buiten vierkante kolos, maar van binnen overdadig opgesmukt zoals een operagebouw eruit hoort te zien.Traditioneel lieten we ons "Entre-nous" op de trap van de hal fotograferen en begaven ons vervolgens naar onze gereserveerde plaatsen. Opgevoerd werd "Fidelio", de enige door Ludwig von Beethoven gecomponeerde opera. Jammer was dat de voorstelling ten tonele werd gebracht in een hedendaagse uitvoering, maar dat kon niet verhinderen dat de stemmenkwaliteit ons op het einde er toebracht een staande ovatie uit te brengen. Een goede keuze van de organisatie. Na afloop rond 22.30 uur installeerden we ons in de Schinkel-Klause, een Berliner Gasthaus im Opernpalais. De meesten van ons bestelden rumpsteak en Mark zijn toneelkijker moest er aan te pas komen om zijn opgediende stukje vlees te ontwaren. Het dessert moest dus een en ander compenseren. Van "Unter den Linden" ging het vervolgings per U-bahn naar het Europacenter voor een of meerdere afzakkertjes in een gezellige Irish Pub, waar we om 00.30 uur binnenkwamen. Even iets anders dan "Deutsche Getränke". Het guinness, ale, whisky en andere Ierse dranken vloeiden rijkelijk en onder de tonen van een live-band met muziek uit de zestiger jaren vermaakten we ons prima. Rond 02.00 uur vonden Louis en ik het welletjes ( het was een hele lange dag geweest) en namen een taxi naar het hotel. 's morgens aan het ontbijt hoorden we dat enkele Entre-Nous leden om 03.30 uur vriendelijk doch dringend verzocht werden i.v.m. sluitingstijd het etablissement te verlaten. Je bent maar een keer jong, nietwaar? (mann musste nochmal zwanzig sein und ...............)

Woensdag 30 april.(Koninginnedag)

Na het ontbijt van 09.00 uur (we mochten een half uurtje langer uit slapen) pakten we onze koffers, (in Berlijn behoor je er een te laten staan) en namen we afscheid van Inhaberin Elly Lange voor ons vertrek richting "Heimat" via het in Potsdam gelegen Schloss Sanssouci. Omdat we toch langs de "Wannsee" moesten rijden stelde ik voor het Haus der Wannsee-Konferentz te bezoeken.Op 20 januari 1942 bespraken hier 15 kopstukken van de nazi's, waaronder Eichmann de details tot de massavernietiging van de joden, de "Endlösung". Ook hier kon men de conferentiekamer bezoeken en in de rest van het gebouw de gruwelijke beelden zien van het resultaat van deze bijeenkomst. We werden er allemaal een beetje stil van en realiseerden ons de importantie van deze plek in de wereldgeschiedenis. Via de Glieneckerbrucke (de brug waar ten tijde van de koude oorlog de spionnen uitgewisseld werden) reden we naar Potsdam en parkeerden de auto's bij het Schloss. Het was heerlijk weer en we besloten de paleizen niet van binnen te bezichtigen maar een uitgebreide wandeling door de slottuinen en hun omgeving te maken. Maar eerst genoten we van een kopje koffie op een terras zijdelings van het paleis. Na dik anderhalf uur te hebben gewandeld vonden we het tijd om te vertrekken en besloten we in plaats van aan de autobahn, in Potsdam nog een hapje te eten. Ons oog viel op Gaststätte "Am Schillerplatz", alwaar we na binnenkomst het in de uitspanning gelegen podium begonnen te verbouwen om zo een tafel met acht stoelen te bewerkstelligen. Een en ander onder de verbaasde ogen van de aanwezige clientèle en de Wirtschaftsfrau in het bijzonder. Na haar geruststellend te hebben toegefluisterd dat alles weer in orde zou komen, was het ijs gebroken en genoten we van een stevige maaltijd. Rond half vier was het tijd om op te stappen om aan onze reis naar huis te beginnen. Onderweg maakten we nog een stop in een Raststätte voor een kopje koffie en een laatste biertje en evolueerden we in het kort ons 4-daags verblijf in de Duitse hoofdstad. De "Entre-Nous" formule bleek alweer geslaagd te zijn en werden er al plannen gesmeed voor de te kiezen bestemming in 2004. We namen afscheid van elkaar en spraken af weer bij elkaar te komen voor het zien van de dia-voorstelling op een nog te bepalen tijdstip.

Schloss Charlottenburg, Checkpoint Charlie, Egyptisch museum, graf Marlène Dietrich, het Filmmuseum, we zijn er niet aan toe gekomen. Reden temeer om die koffer nog eens op te halen.

Rond 22.30 u uur was iedereen thuis en waren we het er met z'n allen over eens:

JOHN

Excursie "ENTRE-NOUS" naar BERLIJN: van 27 april t.m. 30 april 2003

Organisatie :                Leonard en Christ

Chauffeurs :                 Louis en Christ

Catering:                      Mark en Louis

Fotografen :                 Hennie en Martin

Financieel manager:  Daan

Medisch team :           Martin, Christ en Leonard

Verslaggeving :          John

Een speciaal woord van dank aan Herr Ralf Rengert voor zijn spontaan aangeboden diensten voor de rondleidingen in Berlijn.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++